ŚWIĘTY  MARCIN


Święty Marcin urodził się w Panonii (na Węgrzech) około roku 317. Ojciec - poganin, pełnił służbę w wojsku rzymskim - był rzymskim legionistą, który doszedł aż do godności trybuna.
Marząc o wielkiej karierze dla swojego syna nadał imię boga wojny [łacińskie imię Marcin pochodzi od rzymskiego - Mars].
Kiedy Marcin był dzieckiem, ojciec przeniósł się wraz z całym garnizonem do włoskiego miasta Pavii. To tu Marcin spotkał się z chrześcijaństwem. Miał zaledwie 10 lat, kiedy wpisał się na listę katechumenów. Sulpicjusz Sewer (+ 420), który pierwszy napisał żywot Świętego, podaje, że rodzina stawiała trudności Marcinowi w przyjęciu Chrztu. Także biskup tamtejszy nie chciał go udzielić ze względu na wiek chłopca, jak i w obawie przed gniewem ojca.
Przepisy wojenne pozwalały synom legionistów już w 17-tym roku życia obierać stan żołnierski. Za czasów św. Marcina - z powodu licznych wojen i braku żołnierzy - wiek ten obniżono do lat 15. Podobnie, jak ojciec, Marcin został żołnierzem i wraz z legionami Konstancjusza znalazł się w Galii.
W roku ok. 338 jadąc do Amiens zobaczył u bram miasta, żebraka, który trzęsąc się z zimna prosił o pomoc. Tknięty litością dałmu część swojego płaszcza, który przeciął na pół mieczem. Nie czekając na podziękowanie ruszył w dalszą drogę. Następnej nocy miał ujrzeć we śnie Chrystusa, który mówił do aniołów:"Patrzcie, jak mnie Marcin, katechumen, przyodział!".
Św. Marcin przyjął Chrzest dopiero w wieku męskim mając ok. 23 lata. Po tym wydarzeniu wystąpił z legionów, mniemając, że wojowanie nie zgadza się z zasadami religii. Przez pewien czas przebywał u biskupa, św. Hilarego w Poitiers, aby później przez 10 lat żyć w pustelni na wyspie Gallimaria, pod Genuą.
Gromadził wokół siebie grono pustelników, z którymi założył klasztor Liquqe pod Poitiers. Sława jego cnót i życia pełnego umartwień docierała nawet do najdalszych miast. Coraz więcej ludzi przychodziło prosić o radę, pomoc i modlitwę. Przypisuje mu się nie tylko czyny miłosierdzia, ale i uzdrawianie.
Wbrew swej woli zostaje biskupem Tours około roku 371. Legenda mówi, że nie chcąc przyjąć tego zaszczytu schował się w szopie z gęsiami, które gęgały tak długo, póki nie znaleziono go ukrytego w sianie.
Po mianowaniu na biskupa nadal prowadził życie mnicha w prowadzonym przez siebie klasztorze Marmoutier pod Tours, prowadząc w nim zgromadzenie 80 zakonników. Odznaczał się wielką odwagą i pokorą, ufając z całego serca Bogu. Surowy dla siebie, wyrozumiały dla innych był przyjacielem wszystkich ludzi, pomagając i nawracając aż do ostatnich chwil życia.
Zmarł 11 listopada między rokiem 397 a 401
Nad grobem Świętego wzniesiono wspaniałą bazylikę, do której przybywają wierni z całego świata modląc się słowami:
"Prosimy Cię św. Marcinie pomóż nam kochać naszego bliźniego jak Bóg przykazał i tak jak Ty nas nauczyłeś. Amen."
Ikonografia podkreśla najczęściej cnotę miłosierdzia Świętego, przedstawiając go w momencie, gdy biednemu oddaje połowę swojego płaszcza. Jego atrybutami są: koń, dzban, gęś na księdze, gęś u jego stóp, księga, model kościoła, dwa psy lub żebrak u jego stóp.
 

  • Historia kościoła
  • Wstecz
  • Do góry
  • Wydrukuj