Powiększenie

MATKA BOŻA SZKAPLERZNA


Góra Karmel na Wybrzeżu Palestyńskim znana była z tekstów Starego Testamentu - z historii proroka Eliasza (1 Krl 17, 1-2 Krl 2, 25). To na tej górze Prorok Ognia - Eliasz, dostrzegł niewielką chmurkę, która w okresie wielkiej suszy zapowiadała ożywczy deszcz mający spaść na wysuszoną ziemię.
Dzięki nadnaturalnej intuicji poznał, że chmura o kształcie stopy symbolizuje błogosławioną Niewiastę, z której łona miał wyjść Ten, który obmywając swoją krwią ziemię wysuszoną przez grzech, otworzy ludziom bramy łaski.
Według tradycji - z naśladowców Eliasza - wziął swój początek zakon karmelitów, który nawiązując do słów proroka Izajasza
"Chwała Libanu dana jest Jej, ozdoba Karmelu i Saronu"
czcił Najświętszą Maryję jako
"Mater et Decor Carmeli"- Matkę i Ozdobę Karmelu.
W XII w., wobec prześladowań Turków, pustelnicy z góry Karmel szukali schronienia w Europie.
W wieku XIII, w klasztorze Ayelsford w Anglii, generał karmelitów św. Szymon Stock modlił się do Matki Bożej, prosząc o wsparcie wobec trudności, jakie piętrzyły się
przed zakonem od niedawna działającym w Europie.
Według tradycji, W czasie jednej z modlitw, w nocy z 15 na 16 lipca 1251 ujrzał Bożą Rodzicielkę, która podawała mu brązową szatę - szkaplerz, mówiąc:
"Przyjmij, najmilszy synu, szkaplerz twego zakonu jako znak mego braterstwa, przywilej dla ciebie i wszystkich karmelitów. Kto w nim umrze, nie zazna ognia piekielnego. Oto znak zbawienia, ratunek w niebezpieczeństwach, przymierze pokoju
i wiecznego zobowiązania".
Dziedzictwo maryjne Karmelu, dzięki rozpowszechnieniu się nabożeństwa Szkaplerza Świętego, stało się skarbem całego Kościoła. Dzięki odniesieniu do roli Maryi w życiu Kościoła oraz ludzkości przyjęło się wśród Ludu Bożego i znalazło swój wyraz w kalendarzu liturgicznym - we wspomnieniu 16 lipca.

  • Więcej
  • Szkaplerz
  •  

  • Historia kościoła
  • Wstecz
  • Do góry
  • Wydrukuj